Delen/Bookmark

Met een lux vervoermiddel door de stad Bacau
over niet al te beste wegen
langs voetganger, auto en caruta
kom je nog veel meer tegen.

Maar de al niet te beste weg is plots ten einde
en gaat over in een modder pad
langs vuilnis, zwerfhonden en een kleine
dat nog geen eten heeft gehad.

Kleine kinderen spelen op een open veld
rondom krotten en moeders op de grond
duidelijk is te zien hier is geen geld
maar ook geen eten in de mond.

Naast moeder ligt een baby goed ingepakt
op haar benen een wat ouder kind
hun’’woning’’het krot is ingezakt
is dit werkelijkheid wat ik hier vind?

Kan dit dan nog bestaan in onze tijd
ziet de wereld er dan echt zo uit
weelde en armoede op het wereldse tapijt
zo dicht op elkaar waar ik op stuit?

De krotten ze staan dicht op elkaar
dicht bevolkt door jong en oud
slecht gekleed en plakkend haar
zomers warm en de winters koud.

Trekt dan niemand het bestaan
van deze armen hier in deze wijk
hun wonen en leven iets aan?
Ik schaam me want ik ben zo rijk.

Maar gelukkig is in deze stad Bacau
de Asociatia Betania al jaren actief
en die heeft al heel gauw
laten zien wij zijn creatief.

Hulp geboden aan zo vele armen
ook in deze krottenwijk
gesteund ook door anderen
evengoed niet rijk!

Mannen van de NUNN uit Nijmegen
zijn hier een voorbeeld voor velen
hun liep in het leven alles tegen
maar weten nu wat ze hier willen geven!

Zij renoveerden wat zij konden
en brachten vreugde in deze wijk
en er klonk uit vele monden
wat is dit rijk!

Met dank aan de auteur!

Delen/Bookmark

Hoe is het nu mogelijk dat wij als geborenen in de 50-er/60-er/begin 70-er jaren, nog leven? Volgens de theorieën anno 2009 zouden we toch al lang dood moeten zijn?

Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag. Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.

Bovenaan een trap was géén hekje; wie te ver ging kukelde naar beneden. Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er écht iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.

Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.

Poorten en deuren gingen gewoon dicht, en als je met je vingers er tussen zat waren ze weg.

Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.

Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets.

Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles. Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, na twee weken was een Bums nog nét zo vers als in de winkel.

Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade toén was, zie ik ze nu écht niet meer.

Een kauwgom legde je ‘s avonds op het nachtkastje en stak je ‘s morgens weer in je mond.

Op school hadden ze maar één maat bank en met zo’n heerlijk gevaarlijke klep der aan.

Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was óf te groot óf te klein. Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.

We gingen ‘s morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist waar we waren in de tussentijd en we hadden geen GSM mee!

Het bos of een park was een plek om te spelen en géén vieze mannetjesverzamelplek.

Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee.

Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik.

We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.

Wij hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, surround sound, eigen televisie’s, computer of internet. Wij hadden vrienden!

We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en er werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon ‘ongelukken’ en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.

Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, en er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan een lieveheersbeestje op je jas kroop.

Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren.

We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen; wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.

Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen. Zij deden soms een klas nóg een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk.

We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensen mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at had je een beetje meer honger de rest van de dag.

Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter! Als je moeder aan de huisdeur nog naar je zwaaide was je al een watje!

Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wél om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen. Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid.

We hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft véél mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen,innovatief bezig zijn en daar bij risico durven nemen en voor de gevolgen instaan.

Hoor jij ook daar bij ?

GEFELICITEERD !

WIJ WAREN HELDEN !!!

Delen/Bookmark

Omdat stichtingen en organisaties te lijden hebben onder de financiele crisis is het duidelijk dat ook de inkomsten minder worden. Ook is het zo dat armoede en vooral in geval van ziekte of bijvoorbeeld een beperking ,toeneemt. Dat is allemaal tegenstrijdig. Ik hou het hier bij Roemenië, want dat is het land waar ik werk. Ik snap uiteraard heel goed wat mensen bedoelen met deze uitspraak, maar ja, we verkopen geen schroefjes, maar werken met mensen. Ik begrijp ook dat als je niet dagelijks met dit soort werkzaamheden bezig bent of misschien in een andere cultuur werkt, het ook allemaal niet zo makkelijk te begrijpen is. Juist daarom besteed ik er aandacht aan.

Als er een kankerpatientje om hulp vraagt, vaak kinderen, of er ernstige problemen zijn binnen een gezin, kinderen die hard therapie nodig hebben, of mensen die hun kinderen niet te eten kunnen geven, uit hun appartamenten gezet worden en veel meer van dit soort problemen, en bij ons terecht komen dan lijkt me de uitspraak : tering naar de nering niet erg op z’n plaats…..  Als gevestigde organisatie heb je toch de plicht om op één of andere manier een (gezamelijke) oplossing te zoeken, naar de mensen te luisteren, kortom te weten dat veel van onze medemensen in hele moeilijke omstandigheden moeten leven. Daar moeten we waardig en humaan mee omgaan, daarom heb ik dus een hekel aan deze uitspraak.

Delen/Bookmark

Delen/Bookmark

One night I dreamed I was walking along the beach with the Lord.

Many scenes from my life flashed across the sky.
In each scene I noticed footprints in the sand.
Sometimes there were two sets of footprints,
other times there were one set of footprints.

This bothered me because I noticed
that during the low periods of my life,
when I was suffering from
anguish, sorrow or defeat,
I could see only one set of footprints.

So I said to the Lord,
“You promised me Lord,
that if I followed you,
you would walk with me always.
But I have noticed that during
the most trying periods of my life
there have only been one
set of footprints in the sand.
Why, when I needed you most,
you have not been there for me?”

The Lord replied,
“The times when you have
seen only one set of footprints in the sand,
is when I carried you.”
Mary Stevenson

Copyright © 1984 Mary Stevenson, from original 1936 text,      All rights reserved, webpagina: klik hier

Delen/Bookmark

John de Vaan

Delen/Bookmark

Als je denkt dat je te klein bent om invloed te hebben dan heb je waarschijnlijk nog nooit de nacht doorgebracht met een mug op je kamer.

Anita Peralla Roddick (1942 – 2007) Oprichtster van “the Body Shop”

Delen/Bookmark

Een uitspaak van Romain Roland

en deze als toegift:   Hij zei me: “Wat een heerlijk gesprek”. Toch had ik alleen maar geluisterd.

Delen/Bookmark

Wanneer je zoveel gelopen hebt en het gevoel hebt dat je zelfs geen stap meer kan zetten, dan ben je pas halverwege de weg die je in staat bent om te lopen. (groenlands spreekwoord)

Delen/Bookmark